Toevallige ontmoeting-met-een-boommarter

De langste dag, de kortste nacht

Het was de dinsdag van een zeer warme week in juni.
De voorspellingen gaven voor de komende dagen tropische temperaturen van dik boven de 30 graden aan, maar deze ochtend begon nog aangenaam met wat milde bewolking.
Om optimaal van de langste dag te genieten, ging de wekker al om 04:00 uur.
Om half 5 zat ik in de auto, om rond 5 uur met mijn bootje de haven te verlaten.

Ik ben nogal verzot op het observeren en fotograferen van de bever.
Aangezien dit echte schemer- en nachtdieren zijn, moet je er vroeg bij zijn om ze te spotten. Genietend van een werkelijk prachtige zonsopkomst was ik de vroege wekker al snel vergeten; ik was vooral dolblij dat ik op dit moment op het water mocht zijn.

Met een schitterende lucht boven het water zag ik midden op de Spijkerboor—een redelijk brede rivier in de Biesbosch—de eerste bever zwemmen.
Het dier was helaas te ver weg en het licht was nog te zwak voor een goede foto. Ik liet het beestje dus lekker zwemmen en ging op zoek naar een bever met wat meer actie.
Achteraf gezien bleek dit de enige bever te zijn die ik die dag zou zien...

Gelukkig bood de ochtend meer moois. Ik trof al snel een prachtige reegeit die mij verbaasd aankeek. Waarschijnlijk had ze zo vroeg in de ochtend nog geen mens verwacht.

Rond half 9 verliet ik de Aakvlaai en voer ik richting de "echte" Biesbosch. Daar kwam een blauwe reiger mij tegemoet vliegen die besloot de landing in te zetten op slechts een aantal meters voor mijn boot.

Ook kruiste een moedereend met haar jonge pulletjes en een familie nijlgans mijn pad.

Allemaal heel leuk, maar stiekem speelde de gedachte door mijn hoofd dat ik pas één bever had gezien, ondanks dat ik zo vroeg uit de veren was.

Met die gedachte voer ik een smalle kreek in.

Vanwege de lage waterstand en het prachtige zomerweer leken de waterplanten hier wel geëxplodeerd. Na enkele tientallen meters liep de schroef al vast en moest ik de motor in zijn achteruit zetten om de planten kwijt te raken.

Niet veel later gebeurde het weer, ditmaal door een moment van onoplettendheid.
Ik raakte uit de "vaargeul" en de schroef van mijn buitenboordmotor probeerde in één klap een absurde hoeveelheid waterplanten 'op te eten'.
Een beetje "mopperend" zette ik de boot in zijn achteruit, maar er was geen beweging in te krijgen. Motor uit dus, en handmatig de planten van de schroef trekken.

Terwijl ik over de motor gebogen stond, zag ik rechts van mij een leeg nest liggen, vermoedelijk van een meerkoet.
Maar vlak daarachter, tussen het riet, zag ik plotseling iets harigs en bruins bewegen.
Mijn eerste reflex was: een eekhoorn!

Maar die tref je natuurlijk niet snel aan, hangend over de rand van een verlaten nest midden in het riet.

Wat was het dan wel? Voordat ik het goed kon registreren, liep het dier dieper het riet in en liet mij in opperste verbazing achter.

Een paar meter verderop zag en hoorde ik het riet opnieuw bewegen.
Ik startte de motor om vooruit te varen, maar dat ging voor geen meter; de schroef zat immers nog vol met planten.
Omdat ik koste wat kost wilde weten wat zich daar verborg, gaf ik vol gas.
Met een hoop lawaai kwam de boot heel langzaam van zijn plaats. En ja hoor: vanachter de rietstengels werd ik scherp in de gaten gehouden.

Oog in oog met een boommarter.

Ik probeerde direct wat foto's te maken, wat door het dichte riet nog een flinke uitdaging was. Mijn camera wist door alle stengels niet goed waarop hij moest scherpstellen.
Gelukkig bleef het dier rustig zitten, waardoor ik ruim de tijd kreeg om handmatig scherp te stellen.
We keken elkaar even recht in de ogen aan.
Wat ik eerst voor een eekhoorn aanzag, bleek een prachtige boommarter te zijn!

Na dit magische moment liep de marter rustig verder. Met veel motorgeweld probeerde ik met hem mee te varen, maar ik was hem al snel kwijt.
Nou ja, niet helemaal... Het beestje bleek zó nieuwsgierig dat hij een paar meter verderop rechtop ging staan om mij nog eens strak aan te kijken.
Ik kon er nog net een paar platen van schieten voordat hij definitief in de begroeiing verdween.

Een gemiste kans met een gouden randje
Geheel overdonderd keek ik om me heen, mezelf afvragend wat me nu net was overkomen.
Ik bekeek de foto's op het cameraschermpje en was, voor zover ik het kon beoordelen, uitermate tevreden.

Ik legde de camera opzij en boog me opnieuw over de motor om de schroef nu écht te bevrijden van de waterplanten.
Toen ik even later weer opkeek, geloofde ik mijn ogen niet: daar stond de boommarter aan de overkant van het smalle kreekje langs de waterkant!
Voordat ik mijn camera weer te pakken had, flitste hij de bosjes in.

Toen pas viel het kwartje: de boommarter was in de tussentijd de kreek overgezwommen...
Wat had ik dat graag gefotografeerd of gefilmd!

Maar mijn motto is en blijft: "Nu heb ik tenminste weer een goede reden om terug te keren."

Zonder verdere foto's te maken, maar met een fantastische ervaring rijker, ben ik uiterst tevreden teruggevaren naar de haven.

Het was wederom een schitterende dag in de Brabantse Biesbosch!

Toevallige ontmoeting met de boommarter in de Brabantse Biesbosch

De langste dag, de kortste nacht

Met die gedachte voer ik een smalle kreek in. Vanwege de lage waterstand en het prachtige zomerweer leken de waterplanten hier wel geëxplodeerd. Na enkele tientallen meters liep de schroef al vast en moest ik de motor in zijn achteruit zetten om de planten kwijt te raken.

Met die gedachte voer ik een smalle kreek in.

Vanwege de lage waterstand en het prachtige zomerweer leken de waterplanten hier wel geëxplodeerd. Na enkele tientallen meters liep de schroef al vast en moest ik de motor in zijn achteruit zetten om de planten kwijt te raken.