Een opvallende verschijning.
De Rosse Fluiteend is een vogel die direct opvalt. In tegenstelling tot de gewone wilde eend, heeft deze soort een lange nek en relatief lange poten, waardoor hij bijna meer op een kleine gans lijkt dan op een eend.
Zijn verenkleed is prachtig warm kaneelbruin tot rossig (vandaar de naam), met opvallende witachtige strepen op de flanken.
Wat deze waarneming in de Biesbosch extra bijzonder maakte, was het groepsgedrag. Deze eenden zijn zeer sociaal en trekken vaak in kleine groepjes op. Ze danken hun naam aan hun roep: in plaats van te kwaken, laten ze een herkenbaar, tweetonig fluitend geluid horen, vaak ook tijdens de vlucht.
Waarom in de Biesbosch?
Hoewel de Rosse Fluiteend van nature voorkomt in tropische gebieden zoals Midden- en Zuid-Amerika, Afrika en Azië, duiken ze in Nederland steeds vaker op.
Vaak gaat het om vogels die zijn ontsnapt uit collecties van siervogelhouders, maar door hun sterke drang om te dwalen worden ze in heel Europa als 'exoot' of 'dwaalgast' gezien.
Het waterrijke doolhof van de Biesbosch, met zijn ondiepe kreken en uitgestrekte rietvelden, vormt voor deze eenden een ideaal foerageergebied.
Tips voor fotografen en spotters
Als je deze eenden zelf wilt vastleggen, is geduld essentieel. Ze zijn vaak te vinden aan de randen van ondiep water waar ze rusten of op zoek zijn naar zaden en grassen. Let vooral op hun silhouet; ze staan vaak wat meer rechtop dan andere eendsoorten.
Het fotograferen van drie exemplaren tegelijk in een natuurlijke setting zoals de Biesbosch is een buitenkansje.
Het contrast tussen hun warme, rossige kleuren en de grijs-blauwe tinten van het water levert schitterende beelden op die laten zien hoe verrassend de Nederlandse natuur kan zijn.
